Gdy w latach 80. Natasza Goerke pierwszy raz pojechała do Nepalu, na himalajskich zboczach rosły jeszcze lasy, a stołeczny smog nie przysłaniał górskich szczytów i gwiazd. Czas w Katmandu się sączył, a w rzece Bagmati, pomiędzy napęczniałymi brzuchami martwych krów, pluskały się dzieci. Uliczki
Natasza Goerke jest mistrzynią małych form. Na niewielkiej przestrzeni jednej, dwu, najwyżej kilku stron jej bohaterowie rozgrywają swe małe i wielkie dramaty. Większość z nich ma swój początek w niedopasowaniu uczuć, w zastanawiającym rozmijaniu się wzajemnych oczekiwań. Punktem wyjścia opowiadań
Nowy zbiór próz autorki "Fractali" i "Księgi pasztetów". Opowiadania o miłości. Wyrafinowana proza dla inteligentnych czytelników - miłośnicy romansów mogą poczuć się zawiedzeni.
Książka nominowana do Nagrody Literackiej Nike 2003.zaczęło się od miniopowiadań drukowanych na łamach bruLionu i Czasu Kultury. Potem przyszły kolejno: Fractale (1994), Księga pasztetów (1997) i Pożegnania plazmy (1999). Wszystkie objętościowo niepozorne Natasza Goerke nigdy nie rozpieszczała
Natasza Goerke stała się popularna po opublikowaniu swojej pierwszej książki „Fractale". Autorka i tym razem nie zmienia charakterystycznego stylu, rozwija go i sprawia, że jej pisarstwo nabiera dojrzałej formy. Kultura zdegradowana, która degraduje swoich uczestników, jest głównym bohaterem
